ความรักหนอความรัก
..ตอนแรกฉันก็มั่ยเชื่อหรอกน่ะว่าการรักครัยสักคนแล้วมั่ยสมหวังมัน

..จะเจ็บและทุกข์มาก(ปล.เหนประสบการณ์จากเพื่อน)เพราะตอนนั้น

..ฉันก้อมั่ยค่อยหั้ยความสำคัญกับมันนัก อย่าว่ามั่ยค่อยเลยเรียกว่ามั่ยเลยดีกว่า เพราะเหนว่ามันเปนเรื่องไร้สาระที่ต้องมานั่งคิดแค่นี้..มีเรืองอื่นหั้ยคิดตั้งเยอะ..

..แต่วันนี้ฉันกลับมาเจอเข้ากับตัวเอง..มันก้อรุ้สึกแปลกๆน่ะ..แต่ก้อมั่ยด้ายอะรัยมาก...เพราะฉันคิดว่าการที่เรารักครัยสักคนมันมั่ยจำเปนว่าเค้าต้องรักเราตอบมั่ยว่าเค้าจะรุ้หรือมั่ยรุ้ก้อตาม .. แค่หั้ยเราเหนว่าเขามีความสุขก้อพอแล้ว

...และฉันมีความเชื่ออีกอย่างคือฉันเชื่อว่าหากเราเจอคู่แล้วต่อหั้ยยุ่ไกลกันแค่ไหนมันก้อต้องกลับมาพบกันอีก..แต่หากเรามั่ยชั่ยคู่กันต่อหั้ยทำยังงัยมันก้อมั่ยชั่ย..มันดีกว่าต้องมาคบกันทั้งมั่ยมีความรักหั้ยกันยังงัยวันหนึ่งก้อต้องจากกันยุ่ดี..

..เปนเพราะฉันคิดแบบนี้มั่ง..ฉันถึงมั่ยค่อย...*+*!!!เปนที่เข้าจัยน่ะ..

..ปล.พระพรหมท่านได้ผูกเส้นด้ายสีแดงไว้ที่นิ้วก้อยของมนุษย์เอาไว้แล้ว..สักวันด้ายสีแดงที่นิ้วก้อยของอีกคนหนึ่ง..ก้อจะมาบรรจบกับนิ้วก้อยของเราเอง